Tag archieven: persoonlijk

Blij appje

Ik kreeg vandaag, op de laatste dag van het jaar, een blij appje. Ik doe mijn werk voor de publiek verzekerde werkgevers. Maar zo heel af en toe maken we een uitzondering en ondersteunen we een individu. Zo ook nu.

Een mevrouw die al geruime tijd voor 46% arbeidsongeschikt was heb ik geholpen om haar met een goed onderbouwd herbeoordelings- verzoek in de IVA te krijgen.

Ze belde mij vorige week huilend op dat ze een IVA zou krijgen, tranen van blijdschap, wel te verstaan. Tevreden hebben we afscheid van elkaar genomen.

Maar vandaag kreeg ik toch nog een appje van haar. Ze kreeg nog eens geld van UWV uitgekeerd, want er was te laat beslist waardoor ze een dwangsom ontving.

Ik hoop dat ze er wat leuks mee gaat doen. Ik wens iedereen, maar vooral deze mevrouw, een heel fijne jaarwisseling.

Paralympische gedachte

Inmiddels zijn de paralympische spelen weer voorbij. Ik heb altijd een enorme bewondering voor topsporters in het algemeen, maar paralympiërs in het bijzonder. Wat zij presteren, dat is het ultieme “denken in mogelijkheden” dat er maar bestaat. Vind ik dan.

Pas geleden ontving ik het resultaat van een door ons (namens ex-werkgever) aangevraagde herbeoordeling. De betrokken mevrouw was minder arbeidsongeschikt geworden. Dat betekent iets voor haar uitkering in de toekomst, want in plaats van 80-100% arbeidsongeschikt was er nu opeens een resterende verdiencapaciteit die ze moest gaan benutten. Ze belde meteen haar (ex-)werkgever, mijn klant, om te vertellen dat ze heel erg blij was met dit resultaat. Huh? Wat? Ja, heel blij! Want voor haar gevoel paste een volledige arbeidsongeschiktheid niet bij haar mogelijkheden. Kijk, daar word ik nu blij van, dat is wat mij betreft een paralympische gedachte.

Afgelopen weekend vroeg iemand aan mijn dochter, die zojuist gestart is op het MBO Sport en Bewegen, wat ze in de toekomst graag zou willen worden. Mijn dochter vertelde dat ze uiteindelijk de droom heeft om bewegingsagoog te worden, in een revalidatiecentrum. Want daar wil ik dan graag mensen helpen om te ontdekken wat ze allemaal nog wel kunnen. Prachtig! Dat is wat mij betreft de allermooiste ambitie die je maar kunt hebben; het denken in mogelijkheden. Ik wens het iedereen toe, ik wens de mevrouw een prachtige baan waar zij haar mogelijkheden goed kan benutten en ik wens dat mijn dochter haar dromen kan waarmaken. Ik heb niet veel te wensen……

Daar lig ik wakker van

Ik krijg ze vaak onder ogen, de dossiers van mensen met “een enorm verhaal”. Oh, ik kan er zo verdrietig van worden, er zelfs ’s nachts van wakker liggen. Ik weet dat ik daarmee niemand verder help, maar soms heb je van die verhalen die in je hoofd blijven zitten.

Vaak is dat een verdrietige geschiedenis en in de meeste gevallen gaat het om mensen met PTSS. Omdat ze een verschrikkelijke oorlog hebben meegemaakt en moesten vluchten, uit Syrië of Kosovo of een andere regio waar men niet veilig was. Of omdat ze daar vanuit defensie naartoe zijn uitgezonden en verschrikkelijke dingen hebben gezien en meegemaakt. Ik kan het me, gelukkig, niet goed voorstellen, maar de verhalen uit de dossiers zijn vaak voldoende om mijn fantasie op hol te laten slaan en ja, daar kan ik dan wakker van liggen.

Een poosje geleden had ik opnieuw zo’n dossier met een verhaal. Een verhaal van een mevrouw met PTSS dusdanig ernstig dat mevrouw al enige jaren niet meer behandeld kan worden, want iedere EMDR therapie of behandeling maakt het probleem alleen maar groter. Wat nu nog rest is WMO ondersteuning thuis, om ervoor te zorgen dat de situatie een beetje stabiel blijft en niet verder escaleert.

Aan huis gekluisterd, niet naar buiten durvend omdat ieder geluid of ieder ander mens haar bijna tot waanzin drijft. En helaas blijkt uit het dossier dat het thuis niet veel beter gaat, omdat de thuiswonende echtgenoot en kinderen met hetzelfde probleem kampen. Daar word ik verdrietig van als ik het lees. Zo’n heel gezin in diepe ellende. Daar lag ik die nacht wakker van.

Maar het maakt me nog verdrietiger als ik dan lees dat er na een herbeoordeling nog steeds sprake blijft van WGA 80-100%, omdat de verzekeringsarts denkt dat er mogelijk nog wel ergens iets te behandelen valt. Terwijl alle begeleiding die er wordt ingezet alleen nog maar gericht is op het bereiken van stabiliteit en de behandelaren eigenlijk aangeven dat er geen reguliere behandeling meer is die tot verder herstel kan leiden.

Ik probeer altijd al het onderste uit de kan te halen, maar in dit soort gevallen probeer ik misschien nog wel meer om tot het uiterste te gaan. IVA, iets meer financiële zekerheid en vooral met rust gelaten worden, dat is wat ik deze mensen dan zo gun. En dat is me (weer) gelukt. En dat… dat is waarom ik mijn werk zo graag doe. Een heel klein beetje rechtvaardigheid in deze wereld, al is het natuurlijk een minuscuul druppeltje op een gloeiende plaat.

Heeft u ook een dossier met een verhaal?

Bel of mail mij gerust, dan kunnen we samen beoordelen of ik iets voor uw (ex-)werknemer kan betekenen.

Bel 06-42079088
Mail naar m.schot@wijzerinverzuim.nl
Of check onze contactpagina