Tag archieven: IVA

Marginaal belastbaar

Op 30 september heb ik bezwaar ingediend tegen een beslissing van UWV om de WIA-uitkering van een ex-werknemer van mijn cliënt ongewijzigd voort te zetten. Vandaag al kreeg ik de (gegronde) beslissing. Ik had verwacht dat er in deze drukke tijd voor UWV nog minstens 1 verdaging zou komen, maar nee hoor, dat was blijkbaar niet nodig. Fijn voor de ex-werknemer dat zij niet zo lang in spanning hoeft te zitten. Geloof mij, zulke bezwaartrajecten kunnen echt heel spannend zijn.

Nu was het, volgens mij dan, ook wel evident dat er een IVA aan de orde was. Mevrouw is marginaal belastbaar en voor het grootste deel van de dag bedlegerig. Na haar zelfverzorging, waar ze zomaar uren over doet, is vrijwel al haar energie van de dag al op.

De verzekeringsarts oordeelde dat er door de “behandeling” van de fysiotherapeut voor het opbouwen van wat meer conditie nog geen duurzame situatie is.

Ik lees zo’n dossier dan met stijgende verbazing. Hoe dan? Ik denk dat mevrouw al blij is met een dusdanige conditie dat zij in staat gaat zijn om een lichte huishoudelijke taak te doen, of wat minder uren op bed door te brengen. Zoiets. Maar arbeid? Ook de fysiotherapeut kan geen wonderen verrichten. De bezwaarverzekeringsarts stelt ook dat er geen sprake is van een behandeling, dus IVA.

Er is misschien slechts één minpuntje aan mijn, verder fantastische, baan; Mijn werk zit er hiermee op, dus ik kom helaas niet meer te weten of mevrouw uiteindelijk een dusdanige conditie kan opbouwen dat ze bijvoorbeeld voldoende heeft aan een flinke rustpauze overdag. Ik hoop het oprecht voor haar.

Daar lig ik wakker van

Ik krijg ze vaak onder ogen, de dossiers van mensen met “een enorm verhaal”. Oh, ik kan er zo verdrietig van worden, er zelfs ’s nachts van wakker liggen. Ik weet dat ik daarmee niemand verder help, maar soms heb je van die verhalen die in je hoofd blijven zitten.

Vaak is dat een verdrietige geschiedenis en in de meeste gevallen gaat het om mensen met PTSS. Omdat ze een verschrikkelijke oorlog hebben meegemaakt en moesten vluchten, uit Syrië of Kosovo of een andere regio waar men niet veilig was. Of omdat ze daar vanuit defensie naartoe zijn uitgezonden en verschrikkelijke dingen hebben gezien en meegemaakt. Ik kan het me, gelukkig, niet goed voorstellen, maar de verhalen uit de dossiers zijn vaak voldoende om mijn fantasie op hol te laten slaan en ja, daar kan ik dan wakker van liggen.

Een poosje geleden had ik opnieuw zo’n dossier met een verhaal. Een verhaal van een mevrouw met PTSS dusdanig ernstig dat mevrouw al enige jaren niet meer behandeld kan worden, want iedere EMDR therapie of behandeling maakt het probleem alleen maar groter. Wat nu nog rest is WMO ondersteuning thuis, om ervoor te zorgen dat de situatie een beetje stabiel blijft en niet verder escaleert.

Aan huis gekluisterd, niet naar buiten durvend omdat ieder geluid of ieder ander mens haar bijna tot waanzin drijft. En helaas blijkt uit het dossier dat het thuis niet veel beter gaat, omdat de thuiswonende echtgenoot en kinderen met hetzelfde probleem kampen. Daar word ik verdrietig van als ik het lees. Zo’n heel gezin in diepe ellende. Daar lag ik die nacht wakker van.

Maar het maakt me nog verdrietiger als ik dan lees dat er na een herbeoordeling nog steeds sprake blijft van WGA 80-100%, omdat de verzekeringsarts denkt dat er mogelijk nog wel ergens iets te behandelen valt. Terwijl alle begeleiding die er wordt ingezet alleen nog maar gericht is op het bereiken van stabiliteit en de behandelaren eigenlijk aangeven dat er geen reguliere behandeling meer is die tot verder herstel kan leiden.

Ik probeer altijd al het onderste uit de kan te halen, maar in dit soort gevallen probeer ik misschien nog wel meer om tot het uiterste te gaan. IVA, iets meer financiële zekerheid en vooral met rust gelaten worden, dat is wat ik deze mensen dan zo gun. En dat is me (weer) gelukt. En dat… dat is waarom ik mijn werk zo graag doe. Een heel klein beetje rechtvaardigheid in deze wereld, al is het natuurlijk een minuscuul druppeltje op een gloeiende plaat.

Heeft u ook een dossier met een verhaal?

Bel of mail mij gerust, dan kunnen we samen beoordelen of ik iets voor uw (ex-)werknemer kan betekenen.

Bel 06-42079088
Mail naar m.schot@wijzerinverzuim.nl
Of check onze contactpagina

Wakker worden!

Een werkneemster van onze cliënt werd bij de WIA-beoordeling volledig arbeidsongeschikt bevonden. Al vrijwel sinds de eerste ziektedag was er volgens de bedrijfsarts wisselend sprake van “geen benutbare mogelijkheden” en “marginale mogelijkheden”. Tijdens een periode van marginale mogelijkheden had de werkgever stappen moeten zetten naar re-integratie, aldus UWV, en omdat werkgever dat had nagelaten kreeg werkgever een loonsanctie. Daar had werkgever misschien iets van kunnen vinden, maar daar gaat het nu even niet om. Bij de WIA-beoordeling was werkneemster dus al 3 jaar arbeidsongeschikt. Het verbaasde de werkgever dan ook niet dat UWV bij de WIA-beoordeling vond dat mevrouw volledig arbeidsongeschikt was. Wat werkgever wel bijzonder vond is dat UWV geen IVA toekende.

Ik mocht van de werkgever in bezwaar tegen deze toekenningsbeslissing. Doe ik met liefde en groot plezier natuurlijk.

Het viel mij in het dossier op dat de behandelaar al in een schrijven aan de bedrijfsarts in 2019 aangaf geen therapeutische mogelijkheden meer voor mevrouw te zien. Er loopt nog een behandeling, maar die is gericht op beter slapen en activering. Of daarmee ook herstel zal optreden is maar zeer de vraag. Ik ben dan ook verbaasd als de arts van UWV, werkend onder supervisie van een verzekeringsarts, oordeelt dat een urenbeperking zal verminderen en een aantal aspecten van de beperkingen in persoonlijk en sociaal functioneren zelfs helemaal zullen verdwijnen. Op een termijn van minder dan een jaar. Hoe? Geen idee. Ik vraag mij in mijn bezwaarschrift dan ook hardop af waar deze arts die wijsheid vandaan heeft gehaald (oké, ik heb het wel iets anders verwoord).

De bezwaarverzekeringsarts is het met mij eens; zij kan in het dossier eveneens geen gegevens of argumenten afleiden op grond waarvan de prognose van de belastbaarheid als “redelijk tot goed” zou moeten worden beschouwd. Alsnog een IVA, dus. Uiteraard ben ik blij met dat resultaat en zijn dit soort bezwaarzaken nu eenmaal het werk dat ik graag doe, maar toch steekt het bij mij altijd een beetje als ik het dossier mag sluiten met een positieve rapportage. Want, zo vraag ik mij altijd af, waarom kon UWV dit niet direct concluderen? Waarom is er een wakkere werkgever voor nodig die iemand inschakelt om namens hen in bezwaar te gaan? Wetende dat er ook genoeg werkgevers zijn die nog wel liggen te slapen en dus fors blijven betalen voor een onterechte WGA-uitkering. De besparing voor mijn cliënt is ruim € 145.000,=, dus voor al die slapende werkgevers; word wakker!

Wilt u graag eens met mij overleggen over één van uw dossiers?

Leuk, ik denk graag met u mee! U kunt mij bereiken via onderstaande gegevens:

Bel 06-42079088
Mail naar m.schot@wijzerinverzuim.nl
Of check onze contactpagina