Tag archieven: UWV

IVA en ME/CVS

Heeft u het gevolgd? De meneer die met ME/CVS tot aan hoger beroep heeft moeten vechten om een IVA te krijgen. Met wensambulance naar de rechtbank. Gelukkig was de uitspraak voor hem gunstig, een (vervroegde) IVA had hem niet geweigerd mogen worden. Maar wat een lang gevecht is dat geweest.

Op dezelfde dag als de uitspraak van deze meneer is door UWV een uitspraak gedaan op een bezwaar dat ik had ingediend. Ook iemand met ME/CVS. Er was aan betrokkene een WGA 80-100 toegekend omdat de verzekeringsarts nog wel behandelopties zag in de vorm van een multidisciplinair traject.

Nu wilde het geval dat deze persoon al 2 x een multidisciplinair traject had gevolgd, overduidelijk zonder succes. Ook deze mevrouw was vrijwel alleen maar aan bed gekluisterd en één van de behandelaren had zelfs op papier gezet dat “áls er al een opbouw in activiteit mogelijk zou zijn, dit in een tempo zou moeten van 1 minuut per maand”.

1 minuut per maand, lieve mensen!!

Dus als alles positief verloopt en mevrouw kan inderdaad wat activiteit gaan oppakken, bijvoorbeeld was opvouwen, dan kan dit in het gunstigste geval over 5 jaar leiden tot een uurtje per dag. 1 minuut per maand, is 12 minuten per jaar, is over 5 jaar 60 minuten.

Persoonlijk vond ik deze positiviteit van de verzekeringsarts dus wel erg vergezocht. Gelukkig was de bezwaarverzekeringsarts het met mij eens en is per einde wachttijd alsnog de IVA toegekend.

De vergelijking met de meneer die tot en met hoger beroep heeft moeten gaan, gaat dus niet helemaal op. Het gaat hier niet om een vervroegde aanvraag maar om een IVA per einde wachttijd, maar toch. Gelukkig heb ik er geen rechtbank voor hoeven aandoen.

Intens sneu

Ik schreef het al eens eerder; sommige dossiers zijn zo verdrietig. In december vorig jaar kreeg ik ook zo’n dossier onder ogen. Zo’n dossier waarbij je jezelf, na het lezen, extra gelukkig prijst met dat wat je hebt. Een mevrouw die op dat moment al 4 jaar slechts marginaal belastbaar is. Intensieve behandelingen achter de rug, vrijwel dagelijks ondersteuning thuis nodig, opnieuw intensieve behandelingen met opname. Eenmaal weer thuis een ernstig zieke partner die uiteindelijk komt te overlijden. Opnieuw intensivering van de behandeling en dagelijkse ondersteuning, Telefoon op Recept enzovoort. Zo’n negatieve spiraal waar je nooit meer uit lijkt te komen. Intens sneu.

Er kwam een beslissing dat haar loongerelateerde uitkering werd omgezet in een loonaanvullingsuitkering, zonder medisch heronderzoek. Uiteindelijk heb ik in bezwaar benadrukt dat de benoemde behandelopties in deze individuele situatie gericht zijn op een toestand waarin mevrouw mogelijk ADL-zelfstandig is. Dat betekent niet dat er ook functionele arbeidsmogelijkheden zijn.

Eindelijk ontving ik vandaag, na een aantal maal uitstel, de beslissing; gegrond. Mevrouw gaat een IVA-uitkering ontvangen. De bezwaarverzekeringsarts heeft contact gelegd met de behandelaar om de doelstelling van de behandeling na te gaan. Er gaan de komende jaren inderdaad nog veel behandelingen volgen, waarbij inmiddels ook gezocht wordt naar een plek waar mevrouw na haar opname begeleid kan wonen, want ADL-zelfstandigheid is eigenlijk al wat teveel gevraagd. De behandelaar hoopt met de behandeling enige vorm van stabiliteit te behalen.

Opnieuw vind ik dit intens sneu, als “enige vorm van stabiliteit” eigenlijk het enige is dat nog te bereiken is. Ik had voor mevrouw op wat meer gehoopt. Persoonlijk vind ik het dan jammer dat hier een bezwaarzaak voor nodig is, in dit soort dossiers mis ik toch echt nog de “menselijke maat” die UWV zegt te hanteren. Een verzekeringsarts die alleen maar beoordeelt dat er nog sprake is van een lopende behandeling, dus geen IVA, gaat wat mij betreft toch net iets te kort door de bocht.

Wakker worden!

Een werkneemster van onze cliënt werd bij de WIA-beoordeling volledig arbeidsongeschikt bevonden. Al vrijwel sinds de eerste ziektedag was er volgens de bedrijfsarts wisselend sprake van “geen benutbare mogelijkheden” en “marginale mogelijkheden”. Tijdens een periode van marginale mogelijkheden had de werkgever stappen moeten zetten naar re-integratie, aldus UWV, en omdat werkgever dat had nagelaten kreeg werkgever een loonsanctie. Daar had werkgever misschien iets van kunnen vinden, maar daar gaat het nu even niet om. Bij de WIA-beoordeling was werkneemster dus al 3 jaar arbeidsongeschikt. Het verbaasde de werkgever dan ook niet dat UWV bij de WIA-beoordeling vond dat mevrouw volledig arbeidsongeschikt was. Wat werkgever wel bijzonder vond is dat UWV geen IVA toekende.

Ik mocht van de werkgever in bezwaar tegen deze toekenningsbeslissing. Doe ik met liefde en groot plezier natuurlijk.

Het viel mij in het dossier op dat de behandelaar al in een schrijven aan de bedrijfsarts in 2019 aangaf geen therapeutische mogelijkheden meer voor mevrouw te zien. Er loopt nog een behandeling, maar die is gericht op beter slapen en activering. Of daarmee ook herstel zal optreden is maar zeer de vraag. Ik ben dan ook verbaasd als de arts van UWV, werkend onder supervisie van een verzekeringsarts, oordeelt dat een urenbeperking zal verminderen en een aantal aspecten van de beperkingen in persoonlijk en sociaal functioneren zelfs helemaal zullen verdwijnen. Op een termijn van minder dan een jaar. Hoe? Geen idee. Ik vraag mij in mijn bezwaarschrift dan ook hardop af waar deze arts die wijsheid vandaan heeft gehaald (oké, ik heb het wel iets anders verwoord).

De bezwaarverzekeringsarts is het met mij eens; zij kan in het dossier eveneens geen gegevens of argumenten afleiden op grond waarvan de prognose van de belastbaarheid als “redelijk tot goed” zou moeten worden beschouwd. Alsnog een IVA, dus. Uiteraard ben ik blij met dat resultaat en zijn dit soort bezwaarzaken nu eenmaal het werk dat ik graag doe, maar toch steekt het bij mij altijd een beetje als ik het dossier mag sluiten met een positieve rapportage. Want, zo vraag ik mij altijd af, waarom kon UWV dit niet direct concluderen? Waarom is er een wakkere werkgever voor nodig die iemand inschakelt om namens hen in bezwaar te gaan? Wetende dat er ook genoeg werkgevers zijn die nog wel liggen te slapen en dus fors blijven betalen voor een onterechte WGA-uitkering. De besparing voor mijn cliënt is ruim € 145.000,=, dus voor al die slapende werkgevers; word wakker!

Wilt u graag eens met mij overleggen over één van uw dossiers?

Leuk, ik denk graag met u mee! U kunt mij bereiken via onderstaande gegevens:

Bel 06-42079088
Mail naar m.schot@wijzerinverzuim.nl
Of check onze contactpagina